Ing sawijining desa kang asri, ana sawijining bocah enom kang lagi ngancik diwasa. Bocah iki jenenge Rara. Rara lagi wae ngrampungake sekolah lan saiki lagi bingung arep nerusake uripe kaya ngapa. Dheweke rumangsa butuh tuntunan lan pituduh kanggo nemokake dalan kang bener.
Saben dina, Rara tansah sinau lan ngaji. Dheweke uga kerep sowan marang wong-wong kang luwih ngerti, njaluk pitutur lan pituduh. Saka pitutur-pitutur iku, Rara wiwit mangerteni apa kang sejatine digoleki ing urip. Dheweke ngerti yen urip iku ora mung babagan kasenengan lan kamulyan, nanging uga babagan tanggung jawab lan pengabdian marang sesama.
Rara banjur mutusake kanggo nerusake sekolah ing pawiyatan luhur.
Dheweke kepengin sinau luwih jero babagan ilmu agama lan ilmu pengetahuan. Dheweke uga kepengin ngabdikake awake kanggo masyarakat, nulung wong-wong kang mbutuhake. Ing pawiyatan luhur, Rara ketemu karo kanca-kanca kang duwe gegayuhan kang padha. Bebarengan, dheweke sinau lan ngibadah, nglakoni kegiatan sosial, lan ngrembakakake potensi diri. Rara rumangsa seneng lan bungah bisa dadi bagian saka komunitas kang positif lan inspiratif. Rara ngerti yen dalan kang ditempuh isih dawa lan kebak alangan. Nanging, dheweke ora bakal nyerah. Dheweke bakal tansah eling marang pitutur-pitutur kang wis ditampa, lan tansah njaluk tuntunan marang Gusti Kang Maha Kuwasa. Dheweke yakin yen kanthi tuntunan lan panyengkuyung saka wong-wong kang ditresnani, dheweke bakal bisa nggayuh gegayuhan lan dadi pawongan kang migunani tumraping bangsa, agama, lan negara.
Kisah Rara iki kaya dene tembang Kinanthi, kang nglambangake fase urip nalika manungsa butuh tuntunan lan panyengkuyung kanggo nemokake jati diri lan nglakoni urip kang bener. Tembang Kinanthi ngemutake marang kita kabeh, yen urip iku ora mung babagan kasenengan lan kamulyan, nanging uga babagan tanggung jawab lan pengabdian marang sesama.
