Ing sawijining desa kang ayem, ana sawijining ibu jenenge Simbok Rini. Dheweke wong sabar lan sayang marang anaké, Sinta. Saben sore, Simbok Rini tansah ngajari anaké maca lan sinau tembang-tembang Jawa, kalebu tembang Kinanthi.
Nalika Sinta ora gelem sinau, ibune ngendika kanthi alus, “Nduk, urip iku kudu nganggo tuntunan. Kaya tembang Kinanthi iki, ngandharaké yèn manungsa kudu manut dalan becik lan ora gampang kesasar.” Sinta krungu kanthi sumringah. Dheweke wiwit ngerti yen saben tembang Jawa ora mung apik swarané, nanging uga kebak makna lan piwulang urip. Wiwit dina iku, Sinta dadi sregep sinau lan luwih ngajèni wong tuwa. Simbok Rini mesem, atine lega, amarga anaké wis ngerti teges saka piwulang tembang Kinanthi yen urip kudu ana ing tuntunan kabecikan lan katresnan.
